Een vrouw speelt viool in de kamer naast
de mijne - en de warme dissonanten slaan
als een vlam in de zomerse nacht - alsof
een engel daar vergaat in weemoed, zijn
vleugels verbrand
Als ik zou roepen om wat water, zou zij
weer mijn moeder zijn - haar hand koel
voelen aan mijn voorhoofd, haar geur mij
wiegen in de slaap
maar ik blijf kijken naar het licht, dat
schaduwen aan de muren haakt, luister
naar de motorrijder, die maar blijft jagen
door de nacht -
het is mij altijd bij gebleven, het ene
viool concert van Bach - maar klassiek
hoor ik sindsdien, toch liever overdag...
Nomi Ben-David voor Judith 1911-2008
Saturday, April 19, 2008
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment